Twee vriendinnen en ex-collega’s hadden toevallig op hetzelfde moment het plan om de VIA CHRISTINA MIRABILIS te stappen. Dus gingen ze samen op weg. Dat werd uiteindelijk een tocht naar elkaar en naar zichzelf. Ze vertellen het u zelf.

Onze pelgrimstocht in het spoor van Christina Mirabilis was een bijzondere ervaring die we niet snel zullen vergeten. Samen op weg gaan voelde meteen extra verbindend.

Soms stapten vrienden of familie een stukje met ons mee, wat de tocht nog warmer en rijker maakte. We plaatsten ook een berichtje in de WhatsAppgroep van ons koor Cantilone. Enkele koorleden gingen enthousiast in op de uitnodiging en stapten één of meerdere dagen met ons mee. Er zijn ook koorleden die bezieler of vrijwilliger zijn bij het Christina Mirabilis-team. Daardoor kwamen we onderweg veel meer te weten dan wat in het boekje te lezen staat: van historische achtergrond tot boeiende details over de praktische organisatie van de tocht.

Het werd een prachtige wandeling, gevuld met onverwachte ontmoetingen, fijne gesprekken en inspirerende plekken. In de Eucheriuskapel raakten we bijvoorbeeld aan de praat met een man en voor we het wisten, hadden we er bijna een nieuw koorlid bij. De interesse was er zeker, maar helaas paste onze repetitiedag niet in zijn agenda.

Wat deze tocht zo speciaal maakte, was de grote afwisseling. Het ene moment voelden we ons helemaal één met de natuur, wandelend langs velden en door bossen. Even later liepen we tussen huizen, door dorpen en stadjes, en soms zelfs — heel even — in een industriële omgeving . Net die afwisseling maakte de weg zo boeiend en verrassend. In Sint-Truiden ontdekten we onder een brug graffitiwerken die ons sterk aan Christina deden denken: een traditionele voorstelling naast een meer moderne interpretatie.

Ook kleine verrassingen onderweg maakten de tocht extra bijzonder. In de kluis stond er bij aankomst van de derde etappe een heerlijke verrassing voor ons klaar: een vriendin die de eerste dag had mee gewandeld, verwende ons met magnesium voor een ontspannend voetbadje.

Het tijdstip van vertrek kleurde ook onze ervaring. Op sommige dagen vertrokken we vroeger dan anders, en dat gaf een heel andere sfeer: andere kleuren, andere geuren en vooral veel meer stilte. Hoe vroeger we op pad gingen, hoe rustiger de wereld leek. De dagen dat we met ons twee wandelden, waren wij meer gericht op verbondenheid met de natuur en een innerlijk avontuur.

Doordat we zelf uit de streek komen, moesten we geen overnachtingsplaatsen zoeken. Maar zeker weten: een volgende keer willen we dit wel doen, op een andere locatie, om nog meer in de beleving te blijven en echt meerdere dagen na elkaar onderweg te zijn.

Elke dag keken we al uit naar de volgende etappe. En dus was er op de laatste dag ook een klein beetje spijt dat het bijna voorbij was. Tegelijk keerden we huiswaarts met een leeg hoofd en een vol hart — dankbaar voor alles wat we onderweg mochten beleven.

Een vervolg komt er zeker en vast!

Liesbet en Kathleen

Christina

tocht Haspengouw

liefde vleugels radicaal

vredevol herbronnen, wonderbaarlijke wedergeboorte

kronkelpaden