VIA Christina Mirabilis leeft, zacht en standvastig

Twee jaar na de officiële start van de VIA leeft Christina Mirabilis meer dan ooit.

Niet meer met de bruisende drukte van het eerste jaar, maar met een stille, trouwe hartslag die blijft bewegen door het landschap.

Elke dag zijn er wandelaars die het pad kiezen — soms bewust, soms toevallig — en zich laten raken door de rust, de verhalen en de zachte kracht van Christina. In de kluis komen bezoekers nog steeds binnen met dezelfde verwondering: een plek die hen even stil maakt, even optilt.

Brochures worden nog wekelijks, bijna dagelijks, aangevraagd, folders worden meegenomen, ervaringen worden gedeeld, doorgegeven (via mail, neergeschreven getuigenissen in de schriften van kluis en kerk, via wandelapps,...). Het project leeft in kleine bewegingen: een gesprek onderweg, een foto die iemand maakt, een moment van stilte dat blijft hangen.

Ook onze werkgroep blijft actief. Met regelmatige bijeenkomsten, nieuwe ideeën en frisse invalshoeken bouwen we verder aan de toekomst van de VIA. Soms gaat het om kleine verbeteringen, soms om grotere dromen — maar altijd met dezelfde gedrevenheid om Christina’s verhaal zichtbaar en voelbaar en herkenbaar te houden. Op 24 juli vieren wij samen de naamdag van Christina. In de natuur, tussen de bomen en de vogels. En bij elkaar.

Christina blijft inspireren en nieuwe projecten vloeien daaruit voort : het Wellense initiatief rond de Christinakapel, de belevingstuin bij KLOOZ (klooster Nieuwland), de samenwerking met logementhouders, nieuwe routestempels, … meer daarover in de volgende nieuwsbrieven.

VIA Christina Mirabilis is geen hype. Het is een spoor. Een zachte stroom die blijft gaan, gedragen door mensen die wandelen, kijken, luisteren — en zo het verhaal telkens opnieuw tot leven wekken.